Υπάρχουν μυρωδιές που δεν είναι απλώς μυρωδιές. Είναι μικρές χρονοκάψουλες.
Ένα άρωμα μπορεί να μας ταξιδέψει πίσω σε ένα καλοκαίρι, σε ένα σπίτι, σε έναν άνθρωπο, σε μια στιγμή που ίσως έχουμε ξεχάσει ότι θυμόμαστε. Και ξαφνικά, χωρίς καμία προειδοποίηση, μια γνώριμη μυρωδιά μπορεί να ξυπνήσει μέσα μας μια ολόκληρη εποχή.
Πρώτα η δασκάλα.
Η κυρία Στέλλα, η δασκάλα μου στο δημοτικό, είναι μία από αυτές τις αναμνήσεις. Ήμουν μόλις στην τρίτη δημοτικού. Θυμάμαι να περνάει ανάμεσα στα θρανία, να στέκεται δίπλα μας και να μας εξηγεί κάτι. Θυμάμαι το άρωμά της. Φορούσε το Dolce Vita του Dior. Δεν θυμάμαι τι ακριβώς μας έλεγε εκείνη τη στιγμή, αλλά θυμάμαι τη μυρωδιά της. Τόσα χρόνια μετά, αν μυρίσω αυτό το άρωμα, είναι σαν να επιστρέφω για λίγο σε εκείνη την τάξη.
Και μετά είναι η μαμά μου.
Τα καλοκαίρια σχεδόν πάντα τη θυμάμαι να φοράει το Acqua di Giò του Giorgio Armani. Θυμάμαι το frosted γαλάζιο μπουκάλι με το χρυσό καπάκι, αλλά κυρίως θυμάμαι τη φρέσκια μυρωδιά. Μου θυμίζει εκείνη. Μου θυμίζει καλοκαίρια. Φως, ζεστασιά, διακοπές στη Χαλκιδα.
Και υπάρχει και η Ρώμη.
Το πρώτο μου ταξίδι με γονείς στην Ιταλία, όταν ήμουν παιδί. Παράξενο, αλλά δεν θυμάμαι τόσο έντονα τι κάναμε ή πού πήγαμε. Αυτό που έχει μείνει μέσα μου είναι η μυρωδιά της πόλης.
Το χώμα μετά τη βροχή. Η υγρασία. Εκείνη η ιδιαίτερη μυρωδιά που αποκτά η πόλη όταν βρέχεται και το χώμα ανακατεύεται με τον αέρα και την παλιά πέτρα.
Μετά είναι το άρωμα του αγαπημένου μου.
Φοράει ένα πολύ συγκεκριμένο άρωμα, τόσο χαρακτηριστικό πάνω του που πλέον δεν μπορώ να το αντιληφθώ ως «ένα άρωμα». Είναι εκείνος. Bois D”argent του Dior με νότες από μοσχολίβανο και κεχριμπάρι.
Γιατί το άρωμα είναι, τελικά, και χημεία. H ίδια σύνθεση μπορεί να μυρίζει τελείως διαφορετικά πάνω σε δύο ανθρώπους, γιατί αντιδρά διαφορετικά με το δέρμα, τη θερμοκρασία και τη φυσική μας χημεία. Ίσως γι’ αυτό κάποια αρώματα μοιάζουν σαν να έχουν βρεθεί ακριβώς για έναν συγκεκριμένο άνθρωπο. Και όταν αυτό συμβεί, το άρωμα παύει να είναι απλώς ένα άρωμα. Γίνεται η υπογραφή του.
Και κάποια στιγμή, μπορεί να βρίσκεσαι οπουδήποτε, να περάσει δίπλα σου κάποιος που φοράει την ίδια μυρωδιά και για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου να νιώσεις πως ο άνθρωπός σου είναι εκεί. Και όταν συμβεί αυτό, ταξιδεύεις σε όλες εκείνες τις στιγμές.
Μια μυρωδιά που, ακόμη κι αν την αισθανθείς κάπου αλλού, θα σε κάνει για μια στιγμή να σκεφτείς εκείνον/το μέρος/τη στιγμή/το ταξίδι.
Και μετά υπάρχει η πιο τρυφερή μυρωδιά από όλες…!
Η μυρωδιά του πρώτου μου παιδιού.
Όταν γέννησα, κατάλαβα πως δεν υπάρχει απλώς μια μυρωδιά. Είναι ένα ολόκληρο συναίσθημα - ο ορισμός της τρυφερότητας..
Όταν σκέφτομαι αυτή τη μυρωδιά ταξιδεύω στις πρώτες αγκαλιές, στις πρώτες -δεν ξέρω τι μου γίνεται - μέρες και άγρυπνες νύχτες θηλασμού. Αυτή η αγγελική μυρωδιά ενισχύθηκε και με την κρέμα για νεογέννητα της Santa Maria Novella που μου έφερε τότε η φίλη μου από το iconic φαρμακείο της Φλωρεντιας.
Σε εκείνη τη μοναδική περίοδο που αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι έχεις γίνει ΜΑΜΑ.
Και ίσως τελικά αυτό είναι το πιο μαγικό με τις μυρωδιές. Δεν μας θυμίζουν απλώς ανθρώπους, μέρη και στιγμές. Μας θυμίζουν ποιοι ήμασταν όταν τα ζούσαμε. Και κάποιες φορές, μια μόνο ανάσα αρκεί για να επιστρέψουμε εκεί. Ότι μπορούν να μας ταξιδέψουν χωρίς να μετακινηθούμε ούτε ένα βήμα..!
Εσάς ποια είναι η μυρωδιά/άρωμα που σας ταξιδεύει;
